Kalendarz przedsiębiorcy: Brak wydarzeń na dziś
PORADY PRAWNE ONLINE
Uwaga! Publikacja archiwalna
Oznacza to, że od czasu jej opublikowania pojawiły się zmiany aktów prawnych, mogące wpływać na aktualność poniższej treści. SerwisPrawa.pl nie aktualizuje automatycznie wszystkich publikowanych tekstów zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi.

Jeżeli interesuje Cię uaktualnienie poniższego tekstu pod kątem obowiązującego stanu prawnego - kliknij w link (funkcja dostępna tylko dla zarejestrowanych Użytkowników).

Koncesja na rozpowszechnianie programów telewizyjnych

Kancelaria Adwokacka

Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych podlega regulacji ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Zgodnie z jej zapisami, rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji. Nie wymaga jednak uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. Kilku przepisom w/w aktu prawnego zarzucono niedawno niekonstytucyjność.

pobierz_plik
Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej POBIERZ »

Z wnioskiem o sprawdzenie zgodności wskazanych przepisów ustawy o radiofonii i telewizji z ustawą zasadniczą wystąpił sam Rzecznik Praw Obywatelskich. Jego zdaniem art. 36 ust. 1, ust. 1 pkt 2 oraz art. 37 ust. 4 nie odpowiadają zapisom Konstytucji RP. Zgodnie z treścią przytoczonych przepisów, w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności:

  • stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy (chodzi o dostarczanie informacji; udostępnianie dóbr kultury i sztuki; ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki; upowszechnianie edukacji obywatelskiej; dostarczanie rozrywki; popieranie krajowej twórczości audiowizualnej), z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją;
  • możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu;
  • przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;
  • przewidywany udział audycji w programie telewizyjnym albo utworów w programie radiowym lub telewizyjnym;
  • dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu.

 

 

Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, określi, w drodze rozporządzenia, dane, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji.

 

Jak wskazuje wnioskodawca art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o radiofonii i telewizji określa warunki, jakie musi spełnić podmiot ubiegający się o koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego. Warunki te nie tworzą katalogu zamkniętego. Wnioskodawca uważa, że ustawodawca, wprowadzając zakwestionowaną regulację, pozostawił organowi koncesyjnemu dowolność ustalania ostatecznego kształtu ograniczeń wolności określonych w art. 22 i art. 54 ust. 1 Konstytucji. Ograniczenia te nie zostały wprowadzone w drodze ustawy, lecz wynikają z praktyki przyjętej przez organ koncesyjny, co jest sprzeczne z konstytucją.

 

Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 kwestionowanej ustawy w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu. Wnioskodawca wskazuje, że wskazane kryterium jest mało precyzyjne, mimo że dotyczy materii finansowej, a więc dającej się wyrazić w konkretny sposób. Jednocześnie podkreśla, że kwestionowany przepis zawiera normę ograniczającą konstytucyjne wolności. Zasada określoności przepisów prawa nie wyklucza możliwości używania przez ustawodawcę zwrotów niedookreślonych. Ich znaczenie w konkretnej sytuacji nie może jednak być ustalane arbitralnie, konieczne jest istnienie w prawie szczególnych gwarancji procesowych, zapewniających przejrzystość i ocenność praktyki wypełnienia nieostrego zwrotu konkretną treścią przez organ decydujący. Zdaniem wnioskodawcy, ukształtowane postępowanie koncesyjne nie stwarza takich gwarancji.

 

W art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji ustawodawca upoważnił Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, do określenia, w drodze rozporządzenia, danych, które powinien zawierać wniosek o udzielenie koncesji, oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach o udzielenie koncesji. W ocenie wnioskodawcy, upoważnienie ustawowe nie jest wystarczająco szczegółowe, gdyż między innymi nie wskazuje wytycznych co do tego, czym powinna się kierować Krajowa Rada określając dane, jakie powinien zawierać wniosek. W konsekwencji, na podstawie kwestionowanego upoważnienia nie można określić, w jakim kierunku powinny podążać merytoryczne rozwiązania rozporządzenia w zakresie postępowania w sprawie przyznawania i cofania koncesji - podkreśla wnioskodawca.

 

Rozstrzygnięcie powyższej sprawy miało nastąpić 3 grudnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny postanowił jednak odroczyć ją bezterminowo. Na odpowiedź w sprawie niekonstytucyjności przytoczonych przepisów przyjdzie nam zatem jeszcze trochę poczekać.


Kancelaria Adwokacka
Data: 05.12.2013 08:30
Autor/Źródło: Rodzeń Rafał
Kategoria: Prawo
Słowa kluczowe: koncesja, udzielenie koncesji, postępowanie o udzielenie koncesji, cofanie koncesji

Szukasz porady prawnej?

Prześlij swoje pytanie do doświadczonych prawników:
® 2011 - 2018 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.